We schrijven 19 september 2009, de dag dat ik onderstaande gebeurtenis aan het papier toevertrouwde.
Vandaag een buitengewoon bijzondere ervaring meegemaakt, die mij tot in het diepst van mijn hart raakte. Maar voordat ik dat vertel, eerst even terug naar gisteren, waar het eigenlijk allemaal begon. Ik was die ochtend bezig geweest een aantal mogelijkheden voor mijn bedrijf en compagnons in kaart te brengen. Dat duurde langer dan ik dacht en ineens besefte ik dat ik haast moest maken om op tijd voor mijn middagafspraak, de studentenondernemers in Zwolle, te zijn. Terwijl ik haastig mijn spullen pakte, zag ik ineens een vlinder in de woonkamer. Ik voelde direct dat ik die eerst even wilde helpen om de weg naar buiten weer te vinden. Maar zo vaak als dat gaat werkte hij niet helemaal mee, terwijl ik toch echt weg moest. Ik besloot dat de vlinder op dat moment even het belangrijkste was, de studenten zouden het wel begrijpen als ik iets later kwam. Met veel geduld lukt het me uiteindelijk om hem in mijn handen te vangen en ik geleide hem naar buiten. Blij dat ik was bleek ik ook precies op tijd in Zwolle bij de studenten te arriveren.
De volgende dag ging ik ’s middags de stad in en net buiten mijn appartement zag ik ineens op de vloer iets liggen. Ik stapte er bijna aan voorbij, maar dwong mezelf toch aandacht te geven aan wat daar lag: een lieveheersbeestje, dat me meteen aan mijn vriendin deed denken, want zij houdt van deze beestjes. Zowel de Nederlandse naam “Lieve Heer’s Beestje” als het Engelse “Lady Bug” hebben dan ook iets heel bijzonders over zich. Sta er maar eens bij stil en laat die namen eens op je inwerken…
Anyway, ik behandel deze beestjes altijd met respect, dus ik ontfermde me over het arme diertje, dat helaas dood bleek te zijn, want het reageerde nergens op. Ik besloot hem een mooie plek in de vensterbank van het trappenhuis te geven en wilde al weglopen, toen ik me bedacht en hem nog een kwartslag draaide, zodat zijn hoofdje precies tegenover de zon stond. Dat voelde gewoon beter.
Ik vervolgde mijn weg naar de stad en toen ik uren later terugkwam, viel me direct op dat het lieveheersbeestje wederom een kwartslag was gedraaid en nu met zijn hoofd precies richting mijn appartement keek…en toch was ie nog steeds dood…
Thuis begon ik in de avond eten te koken en terwijl ik op de bank wat dronk, viel het me ineens op dat er iets op het gordijn zat…verdomd, weer een vlinder… Toen ik dichterbij kwam fladderde hij weg en aan de tekening zag ik DAT HET DEZELFDE VLINDER WAS ALS EEN DAG TEVOREN! Hij zocht weer de weg naar buiten, maar vond het weer niet. Ik volgde hem met mijn ogen en ik schrok me een ongeluk toen ik hem recht de lamp in zag bewegen. Deze halogeenlamp heeft al menig vlieg verschroeid, dus ik probeerde uit alle macht de vlinder hiervan weg te blazen. Dat lukte uiteindelijk, maar ik raakte hem uit het zicht en was bang dat hij zijn vleugels toch beschadigd had. Het duurde even voor ik hem weer had gevonden. Hij zat op het gordijn bij de balkondeur. Ik deed de deur open en dacht hem met mijn vinger gemakkelijk naar buiten te kunnen sturen. Maar hij dacht hier duidelijk anders over. Wat er toen gebeurde heb ik nog NOOIT meegemaakt…
In plaats van weg te vliegen ging de vlinder recht op mijn wijsvinger zitten. Na een eerste aarzeling beloot ik hem mijn volledige aandacht te geven en hij ging steeds gemakkelijker zitten, hij opende zijn vleugels zodat ik de prachtige tekening kon zien. Hij liep wat over mijn vinger tot hij schijnbaar een goede plek om te zitten had gevonden. Vervolgens, en ik weet dat het gek klinkt, maar toch gebeurde het: vervolgens bewoog hij zich richting mij en zijn voelsprieten richtte hij op mij! Ik ben er van overtuigd dat hij me aankeek! Ik keek hem aan maar begreep niet wat hij me duidelijk wilde maken. De tekening op zijn vleugels was geel, bruin, oranje, beetje roodachtig soms, en wat zwart. Het leek op vuur, een gevaar dat dreigde. Ook viel het me op dat de tekeningen op zijn vleugels volmaakt symmetrisch waren. Hij was zo rustig op een neuslengte afstand van mijn gezicht, dat ik zelfs besloot om zijn vleugeltjes zachtjes met mijn andere wijsvinger aan te raken. Ook dit liet hij gewoon gebeuren! Zelfs toen ik zachtjes zijn voelsprietje met mijn vinger begon aan te raken en ik echt had verwacht dat hij direct zou wegvliegen, bleef hij rustig zitten en bleef hij mij aankijken…zo hebben we denk ik wel 10 minuten gezeten…
Tsja, in zo’n situatie, wat doe je dan? Dus ik besloot om tegen hem te praten…bij elk woord dat ik zei reageerden zijn voelsprietjes. Ik vertelde dat ik hem niet begreep, “wat wil je tegen me zeggen, kleintje?” Toen ik daar over praatte en dacht, schoot me ineens een gedachte te binnen. Nee, dat zou toch niet? Toch? Ja, toch wel! Het voelde zo goed en zo duidelijk ineens! Dat moest het zijn, dat was vast de boodschap die hij voor me had! Dus ik zei, dat ik hem had begrepen. Als op een soort commando begon hij toen ineens met zijn vleugeltjes te wapperen. Ik zag ze trillen, maar hij bleef nog steeds zitten op mijn hand. Het was alsof hij helemaal klaar was om te vertrekken, maar nog op iets wachtte van mij. Dus ik zei hem: “toe maar, vlieg maar de kosmos in”, maar hij reageerde niet. Zijn vleugeltjes bleven als kleine propellortjes wapperen, maar hij bewoog verder niet. Toen schoot me ineens iets te binnen en hoe belachelijk ik het ook vond, ik voelde dat ik ineens de woorden “ik hou van jou” wilde zeggen. En binnen een fractie nadat ik het laatste woord had uitgesproken vloog hij vrolijk en zelfverzekerd de donkere avondhemel in…
Voor mij voelde de boodschap die deze kleine lieve vlinder mij had gegeven als een boodschap van “de oneindige bron”. Het voelde ook als een enorme verantwoordelijkheid die recht bij mij binnenkwam en minuten daarna bleef ik trillen en tranen vloeiden over mijn wangen. Waarom ik huilde weet ik niet. Of het echt MIJN tranen waren betwijfel ik zelfs…maar ik zag wel heel duidelijk voor me wat het is welke boodschap hij voor mij had. Direct heb ik mijn vriendin gebeld omdat ik voelde dat ik iemand nodig had om mee te praten. Nu ben ik iemand die met beide beentjes op de grond sta (hoewel je daar nu misschien aan gaat twijfelen), dus ik waarschuwde haar al van tevoren dat ze mogelijk ging denken dat ik gek was geworden. Zij merkte direct dat ik totaal overstuur was en zij was net als ik verbijsterd over het gebeurde, maar voor haar was het volstrekt duidelijk dat ik haar oprecht de waarheid vertelde.
Na enigszins bekomen te zijn van dat moment, blijf ik erop terugkijken als één van de meest bijzondere momenten van mijn leven. Over het inzicht en de boodschap die deze kleine vlinder mij heeft gegeven, volgt later meer…
Vandaag werd mij de vraag gesteld, waarom ik dit blog eigenlijk heb en waarom ik daarop zo duidelijk mijn mening weergeef. En of ik niet bang ben dat het “tegen” me gebruikt kan worden. Duidelijke vragen, die recht hebben op een duidelijk antwoord.
Allereerst, het makkelijkste is natuurlijk om dit niet te doen. Om net te doen alsof alles wat ik waarneem niet bestaat, alsof alles goed gaat in de wereld en in dit land, alsof er niks mis is en we het allemaal goed hebben met z’n allen.
Of, om het wel te zien en te horen, maar vervolgens erover te zwijgen.
Maar dat is de makkelijkste weg en zo zit ik niet in elkaar. Ik vind namelijk dat iedereen een verantwoordelijkheid heeft om misstanden aan de kaak te stellen. En misstanden zijn voor mij alles dat niet uit je hart komt en niet voldoet aan de volgende kernwaarden:
- openheid
- eerlijkheid
- evenwaardigheid
- verantwoordelijkheid
- betrokkenheid
Volgens mij zien heel veel mensen bijna dagelijks dingen die incorrect zijn, maar denken de meeste dat er toch niks aan te veranderen is.
En dat is jammer, want alles dat wij als samenleving gecreeerd hebben, is te veranderen. Iets om eens even bij stil te staan.
En nee, ik ben niet bang dat iets tegen mij gebruikt kan worden, want ten eerste deel ik slechts mijn waarneming en die is per definitie gekleurd en vertekend, net als die van iedereen, dus hoe zou ik daar ooit op aangesproken kunnen worden? Hooguit heeft iemand anders een andere waarneming en dan is het waardevol om die te delen. Zoals al eerder op dit blog gemeld, kunnen we alleen de waarheid zien, als we elkaars waarneming met elkaar delen. En dat is iets anders dan je mening geven en discussieren!
Zojuist terug uit Arnhem, waar Yge en ik met Jan Timman en zijn vrouw Geertje en ook met Karel Verbeek een bijzonder leuke avond hebben gehad…bedankt allemaal! Enige nadeel (voor mij dan) is dat het een zeer kort nachtje wordt… Binnenkort volgt het langverwachte interview waarin Nederlands bekendste schaker aan het woord komt. Hier vast de nabeschouwing van het bezoek:
Na de aardbeving in Haiti is het verstandig om aandachtig stil te staan bij wat nu zal gebeuren in de nasleep daarvan.
Ten eerste bent u afgelopen donderdag door onze eigen Minister Koenders misleid. Hij zei namelijk, voordat de grote inzamelingsuitzending van donderdagavond plaatsvond, dat de Rekenkamer de besteding van de giften nauwlettend gaat controleren. Afgelopen vrijdag heeft de voorzitter van de Rekenkamer echter verklaart dat dit op een misverstand berust, de Rekenkamer gaat de giften niet nauwlettend controleren. Het is maar dat u het weet.
En hoe weet u dan eigenlijk waar het geld dat u doneert allemaal naar toe gaat? Komt het wel degelijk bij de bevolking die het nodig heeft? Er zijn op Haiti (al voor de aardbeving) 10.000 hulporganisaties die ongeorganiseerd zijn en niet samenwerken. Door corruptie, diefstal en fraude verdampt het meeste hulpgeld (http://politicolnews.com/topics/corruption-of-aid-to-haiti/).
We zullen naar alle waarschijnlijkheid, eenzelfde beeld zien ontstaan als na de Tsunami in 2004, die destijds aan 250.000 mensen het leven kostte. “De tsunami die als een reusachtige bulldozer de kustlijn opruimde, heeft voor projectontwikkelaars ongekende mogelijkheden opgeleverd, en ze waren er snel bij om die aan te grijpen.” – Seth Mydans, International Herald Tribune, 10 maart 2005 In het boek “The shock doctrine” documenteert de Canadese onderzoeksjournaliste Naomi Klein (onder andere) zeer goed wat er na de ramp in Azie gebeurd is.
Zo kreeg CH2M Hill, een constructiebedrijf uit Colorado, een contract ter waarde van 33 miljoen dollar (later uitgebreid tot 48 miljoen), hoofdzakelijk voor werkzaamheden in Sri Lanka aan 3 diepwaterhavens voor industriele visserijvloten, en voor het bouwen van een nieuwe brug naar Arugam Bay, een deel van het plan om de stad te veranderen in een “toeristenparadijs”. Beide projecten, uitgevoerd onder de vlag “noodhulp na de tsunami”, bleken rampzalig voor de voornaamste slachtoffers van de tsunami, omdat de trawlers hun vis voor hun neus wegkaapten, en de hotels hen niet op het strand wilde hebben. “Het is niet alleen dat de “hulp” niet helpt, maar ook dat ze pijn doet.” Het enige geld dat de Amerikaanse overheid rechtstreeks aan de kleinschalige vissers uitgaf was een gift van 1 miljoen dollaar voor het “upgraden” van de tijdelijke onderkomens waar ze opgeborgen waren terwijl de stranden herontwikkeld werden. Deze onderkomens waren tijdelijk en de Wereldbank en USAID hadden door dat zodra de internationale aandacht voor het land was weggezakt, deze door de tsunami verdreven mensen gemakkelijk zouden opgaan onder de “gewone” dakloze bevolking. Voor hen werden dan ook geen nieuwe permanente onderkomens gebouwd.
Zo zijn er tal van verhalen uit Thailand, de Maldiven en Indonesie over hoe de mensen door een tweede kapitalistische tsunami getroffen werden.
Wij hebben dan ook het recht om precies te weten wat er met het geld van de noodhulp gebeurt, en tevens wat er achter de schermen daadwerkelijk speelt. Maar of de grote multinationals en overheden, die doelbewust misbruik maken van schokkende gebeurtenissen, daar vrijwillig openheid van zaken over zullen geven, ga er maar van uit dat dat niet gebeurt. Dus wij horen dat van hen te eisen!
The shock doctrine, the rise of disaster capitalism:
Terwijl ik vanochtend langzaam aan het ontwaken was van een drukke week (vrijdag is mijn dag voor projecten, die vaak pas in de middag beginnen), luisterde ik naar oud-minister Gerrit Zalm die door de financiele onderzoekscommissie ondervraagd werd. Omdat ik nog niet helemaal wakker was, heb ik zeker niet alles scherp gehoord (zal dat later nog beluisteren), maar 1 ding hoorde ik glashelder:
Volgens Zalm had hij nog nooit zo’n enorme lobby meegemaakt als de keer van een tweetal accountantsorganisaties (ws. Nivra en Novaa) bij Tweede Kamer-leden, om tegen de Wet toezicht accountants te stemmen. En bijna waren VVD en CDA overstag gegaan! Een bizarre gewaarwording, dat de mensen die toezicht houden op bedrijven (de accountants) weigeren om zelf beoordeeld te worden.
Bij open en eerlijk handelen is er toch geen enkele reden om niet transparant te zijn en verantwoording af te leggen of ben ik nu gek?
Daarnaast heb ik mij vorige week uit 1e hand laten vertellen door de Provincie, dat tegenwoordig Europese subsidies nog maar slechts gedeeltelijk door accountants getoetst worden. Vanwege grote steken die accountantsorganisaties in het verleden bij dit soort controles hebben laten vallen, is besloten dat de provincie en het agentschap tegenwoordig zelf de inhoudelijke controle uitvoeren, waardoor de accountant gedeeltelijk buitenspel is gezet. Een zeer bijzondere stap, in mijn ogen.
Als je het mij vraagt, zijn beide bovengenoemde aspecten een brevet van onvermogen van de landelijke accountantsorganisaties.
Een moment van herbezinning lijkt mij gepast, Nivra en Novaa!
Gisteren stond een mooie tekst op mijn dagelijkse scheurkalender.
Die ging over een storm die ineens je leven binnenvalt en waardoor je compleet overrompeld wordt. Regen komt misschien soms wel ineens, maar geen enkele storm komt onaangekondigd. Zulke stormen geven namelijk van te voren altijd al kleine tekens, die je alleen ziet als je alert bent.
Zo is het ook met de storm die nu op ons afkomt. Alle voortekenen zijn er.
Gewoon een paar berichtjes van de afgelopen 2 dagen:
En daarbij komen dan nog de schrikbarende vooruitzichten waarover ik eerder berichtte, mij daarbij baserend op het IMF, UWV, Ministerie van Financien en Nout Wellink (zie http://adelweyn.com/?p=50).
En toch, en toch, en toch. Lijkt het alsof niemand echt rekening houdt met een storm, een totale ineenstorting van onze economie.
Alle voortekenen zijn er, dat we klaar moeten staan voor zwaar weer.
Maar zolang ons bedrijfsleven zich hier mee bezighoudt:
En onze media ook geen kritische noot laat horen, dan zouden we straks wel eens enorm verrast kunnen worden als de storm daadwerkelijk losbarst. Je bent gewaarschuwd!
